Τα χρόνια πως εφύασι...

Τα   χρόνια   πως   εφύασι
θωρρώ   και   δε   μ πιστεύγω ·
ίντα   ΄θελα   πάνω   στη   ΄ής
κι   ίντα   ΄ρθα   να   υρεύγω...                                 (Κ/Κ   ΤΕ΄- 511)

Τα   χρόνια   πως   εφύασι
κάθομαι   κι    αξανοίω ·
μα   ήτονε   το   κάθατι,
ιά   μένα,   τόσο   λίο...                                              (Κ/Κ   ΤΕ΄-512)  

Τα  χρόνοια   πως   εφύασι,
γλήορα,   λοαργιάζω 
και   πως   από   μικρό   παιδί
χαρά   δε   δοκιμάζω...                                              (Κ/Κ    ΤΕ΄- 513)

Θά   ΄θελα   --   που   από   μικρός,
φαρμάκια,   καταπίνω   --
νά   ΄τονε   τρόπος,   μπάρεμου,
αθάνατος   να   μείνω...                                           (Κ/Κ   ΤΕ΄- 514)



                                                                         Νίκος   Σαρρής  


(Δημοσιεύθηκε   24 / 5 / 2014,   στο   Blog   μου).



Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

'' Σταχολόημα... '', (2018).

...   Ένα βιβλίο, που πρέπει να υπάρχει -- για πολλούς λόγους -- σε κάθε Απεραθίτικο  και  Αξώτικο σπίτι, σε κάθε αξώτικη βιβλιοθήκη. Σε κάθε σπίτι Δασκάλου, Καθηγητή, Πανεπιστημιακού, κορυφαίου στιχουργού ή ποιητή, πνευματικού ανθρώπου Σε κάθε Πανεπιστημιακή Σχολή αντίστοιχου γνωστικού πεδίου.

Με πέντε πρότυπες   --    επινοήσεις   --   καινοτομίες στο γραπτό λόγο.

Περιεχόμενα   :

Ø Δικά   μου :   κοτσάκια,   τετράστιχα,   εξάστιχα,   οκτάστιχα.
Ø Κουβέντες   μου…
Ø Ειδικά   κείμενα,   καινοτόμες   προτάσεις,   πίνακες…
Ø Εργογραφία…

***   Γραμμένο   στ΄  Απεραθίτικα.

 (Για   πληροφορίες,   στο    e - mail   :   nsarris22@gmail.com.   ).

                                                                                               Νίκος Σαρρής   (2018).

Το ότι θυσιάζεσαι...

Αλλότες,   εθωρργιούμεστα,
πιό   αραιά   τα   βράδυα,
μα   τώρα,   ταχτικά,   περνάς
κι   είναι   καλά   σημάδια.                                             (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 516)

Θωρρώ   κι   ο    τρόπος   σου   ΄λλαξε
και   τα   αιστήματά   σου
και   ότι,   πλιά,   σού   ΄ν΄  αιστητό,
που   λείπ΄ω  από   κοντά   σου.                                      (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 517)

Πως   μ΄  αγαπάς,   ματάκια   μου,
πολύ   καλά,   θωρρώ   το ·
και   ίντ΄α  αξία     δώνεις,   πλιά,
στο   αίστημα   το   πρώτο.                                           (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 518)

Το   ότι   θυσιάζεσαι,
ιά   μένα,   τ΄  αξανοίω,
τώρα,   αλλά   μο΄  ΄στοίχισε
πολύ   ΄κείνο   ''   τ΄  αντίο   ''.                                      (Κ/Κ   ΤΕ΄ - 519)



                                                                                   Νίκος    Σαρρής 


Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

Η τελευταία σου μαθιά...

Τη   ν τελευταία   σου   μαθιά
δε   θα   τηνε   ξεχάσω
κι   ίντα   λοής   μ΄   εξάνοιες,
λίο,   προτού   σε   χάσω.                                           (Κ/Κ   ΤΕ΄- 147)

Τα   μάθια   σου   βυθίστησα
στα   μάθια   τα    δικά   μου,
ιά   νά   ΄σαι,   χειμωνιάτικα,
δαυλός,   μες   στη   γ καρδιά   μου.                       (Κ/Κ   ΤΕ΄- 148)

Στα   μάθια   μου    εχάνουσου
και   ονειροπολούσες
και   τό   ΄βλεπα    πως   ήλειωνες,
ιά   μένα   και   πονούσες.                                        (Κ/Κ   ΤΕ΄- 149)

Ματάκια   μου   υπέροχα, 
γλυκά   κι    αγαπημένα,
νά   ΄ξερα   και   πονείς   κι    εσύ,
τόσο   πολύ,    ιά     μένα...                                       (Κ/Κ   ΤΕ΄- 150)



                                                                                   Νίκος   Σαρρής     


Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

Σαν όνειρο...

Αφού   δε   σ΄  έχω   δίπλα   μου,
σε   παίρνει   τ΄  όνειρό   μου
και   σ΄  ένα   δευτερόλεφτο,
σε   φέρνει    στο   πλευρό   μου.                              (Κ/Κ   ΤΕ΄- 355)

Αφού   δεν  είναι    δυνατό,
νά   ΄σαι   στην   αγκαλιά   μου,
έρχετ΄αι    εκεί   το   όνειρο
και   φέρνει   σε   κοντά   μου.                                                (Κ/Κ   ΤΕ΄- 356)

Αφού   δε   σ΄  έχω   πλάϊ   μου,
οι   δυό   μας   να   μιλούμε,
σε   φέρν΄ει   επά   το   όνειρο
και   ώρες   συζητούμε.                                                              (Κ/Κ   ΤΕ΄- 357)

Τουλάχιστο,   σαν   όνειρο,
παίρνε   τη   θέσ΄η   εκείνης,
μα   όποντ΄ε  έρχεσ΄αι   ως   επά,
πιότερο,   ν΄α   απομείνεις...                                                    (Κ/Κ   ΤΕ΄- 358)



                                                                                             Νίκος   Σαρρής


Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).        

 

Οι πόνοι, άμα ν αγαπάς...

Οι   πόνοι,   άμα   ν αγαπάς,
κυκλώνου   ν τη   γ καρδιά    σου
κι   ο   έλεχος   ξεφεύγει   σου
και   χάνεις   την  εξά   σου.                                      (Κ/Κ   ΤΕ΄- 406)

Οι   πόνοι,   άμα   ν    αγαπάς,
παίρνουσι   διαστάσεις
τεράστιες   και   δε   μπορείς,
πιά,   να   τσ΄   εξουσιάσεις.                                      (Κ/Κ   ΤΕ΄- 407)

Οι   πόνοι,   άμα   ν   αγαπάς,
τρώσι   τα   σωθικά   σου
και   θες    εκείνη,   που   ποθείς,
συνέχεια,   κοντά   σου.                                             (Κ/Κ   ΤΕ΄- 408)

Οι   πόνοι,   άμα   ν αγαπάς,
τα   σωθικά   σου   τρώσι
και   κιντυνεύγει   η   καρδιά,
σα   ν το   κερί   να   λειώσει.                                            (Κ/Κ   ΤΕ΄- 409)



                                                                                         Νίκος   Σαρρής 


Από   το    βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

Μιά θύελλα και μιά φωθιά...

Μιά   θύελλα   και   μιά   φωθιά,
φέρνεις   στα   σωθικά   μου,
κάθα   βολά,   που   θα   σε   δώ
και   θα   περνάς   μπροστά   μου.                          (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 253)

Μιά   θύελλα   και   μιά   φωθιά,
στα   σωθικά   μου   βάνεις
και   άνω   -   κάτω   τη   ζωή
και   τη   γ καρδιά   μου   κάνεις.                           (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 254)

Μιά   θύελλα   και   μιά   φωθιά,
μιά   θαλάσσοαντάρα,
μ΄  ανάβγεις,    όποντε   σε   δώ,
που   ζώ   με   τη   λαχτάρα.                                      (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 255)

Και   θα   χυθώ,   καμμιά   βολά,
τα   χείλια   σου   ν΄  αρπάξω,
να   τα   φιλώ,   σα   ν το   λωλό,
ιά   δε   θα   το   βαστάξω.                                       (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 256)



                                                                                                        Νίκος   Σαρρής 


Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).