Ερπίδα και παρηοργιά...

Μες   στο   μυαλό   μου   έχω  σε,
ιατί   ζωή   μου   δώνει
η   σκέψη   σου,   να   ξεπερνώ
τσι   φοβεροί   μου   πόνοι.                                                     (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 77)

Δε   σέ   ΄χω   και   παρηοργιά
δεν   έχω   κι   υποφέρω,
ιατί   ΄σ΄  η   μόνη   μου   χαρά,
τα   χρόνια   που   σε   ξέρω.                                                   (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 78)

Ήφυες,   μα   δε   σέ   ΄βγαλα
απ΄  το   μυαλό,    ποτέ   μου
κι   ένα   απέραντο   κενό
μού   ΄φηκες,   άγγελέ   μου.                                                  (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 79)

Ερπίδα   και   παρηοργιά
είσαι,   που   με   λυτρώνει,
απού   τσι   πόνοι   τσι   καρδιάς,
τώρα,   δεκάδες   χρόνοι.                                                       (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 80)



                                                                                   Νίκος   Σαρρής   


(Δημοσιεύθηκε   19 / 4 / 2014,   στο   Blog   μου).

Ιά χρόνια...

Ιά   χρόνια,   η   αγάπη   μου
ήσου   και   τ΄  όνειρό   μου
και   πού   ΄ζου,   ήσουν   αφορμή,
γλυκό   χαμόελό   μου.                                              (Κ/Κ   ΤΕ΄- 455)

Ιά   χρόνια,   η    αγάπη   μου
και   τ΄  όνειρό   μου   ήσου
και   μες   στο   νού   μου,   ταχτικά,
ήκουα   τη   φωνή   σου.                                           (Κ/Κ   ΤΕ΄- 456)

Ιά   χρόνια,   η   αγάπη   σου
πληγή   μού   ΄χε   ανοίξει
και   δε   ν τζί   ΄βρισκα   φάρμακο,
ιά   να   τη    σταματήξει.                                         (Κ/Κ   ΤΕ΄- 457)

Ιά   χρόνια,   η    αγάπη   σου,
ξέρω   το,   ότι   ήμου
κι   εκέντας    πάνω   στη   γ καρδιά
κι   ήπλαθες   τη   μορφή   μου...                            (Κ/Κ   ΤΕ΄- 458)



                                                                           Νίκος   Σαρρής   

(Δημοσιεύθηκε   5 / 7 / 2014,   στο   Blog   μου).


Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

Τα μάθια σου...

Τα   μάθια   σου,   μου   δώνουσι
δύναμη   και   κραθιώμαι,
σ΄  ευτή   την   άδικια   ζωή,
που   τζάμπα   τυραννιώμαι.                                      (Κ/Κ   ΤΕ΄- 434)  

Τα   μάθια   σου,   μου   δώνουσι
ανάκαρη   να   ζήσω,
που   λείπεις   κι   έχω    χίλια   δυό
να   αντιμετωπίσω.                                                      (Κ/Κ   ΤΕ΄- 435)

Τα   μάθια   σου,   μου   δώνουσι
ζωή   να   μη   μ πεθάνω,
ιά   αυτό   θωρρείς,   τόσες   βολές
και   ποίηση   στα   κάνω.                                            (Κ/Κ   ΤΕ΄- 436)

Μες   στα   ματάκια   σου   ΄καμα
χιλιάδες   ταξιδάκια
κι   ήπνια   --   πρί   με   πνίξουσι   --
χιλιώ   λοϊώ,   φαρμάκια.                                              (Κ/Κ   ΤΕ΄- 437)



                                                                                             Νίκος   Σαρρής   


σ.σ.   :    ανάκαρη   =   δύναμη,   ικανότητα,   ισχύς.



(Δημοσιεύθηκε   16 / 11 / 2014,   στο   Blog   μου).

Τα χρόνια πως εφύασι...

Τα   χρόνια   πως   εφύασι
θωρρώ   και   δε   μ πιστεύγω ·
ίντα   ΄θελα   πάνω   στη   ΄ής
κι   ίντα   ΄ρθα   να   υρεύγω...                                 (Κ/Κ   ΤΕ΄- 511)

Τα   χρόνια   πως   εφύασι
κάθομαι   κι    αξανοίω ·
μα   ήτονε   το   κάθατι,
ιά   μένα,   τόσο   λίο...                                              (Κ/Κ   ΤΕ΄-512)  

Τα  χρόνοια   πως   εφύασι,
γλήορα,   λοαργιάζω 
και   πως   από   μικρό   παιδί
χαρά   δε   δοκιμάζω...                                              (Κ/Κ    ΤΕ΄- 513)

Θά   ΄θελα   --   που   από   μικρός,
φαρμάκια,   καταπίνω   --
νά   ΄τονε   τρόπος,   μπάρεμου,
αθάνατος   να   μείνω...                                           (Κ/Κ   ΤΕ΄- 514)



                                                                         Νίκος   Σαρρής  


(Δημοσιεύθηκε   24 / 5 / 2014,   στο   Blog   μου).



Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

'' Σταχολόημα... '', (2018).

...   Ένα βιβλίο, που πρέπει να υπάρχει -- για πολλούς λόγους -- σε κάθε Απεραθίτικο  και  Αξώτικο σπίτι, σε κάθε αξώτικη βιβλιοθήκη. Σε κάθε σπίτι Δασκάλου, Καθηγητή, Πανεπιστημιακού, κορυφαίου στιχουργού ή ποιητή, πνευματικού ανθρώπου Σε κάθε Πανεπιστημιακή Σχολή αντίστοιχου γνωστικού πεδίου.

Με πέντε πρότυπες   --    επινοήσεις   --   καινοτομίες στο γραπτό λόγο.

Περιεχόμενα   :

Ø Δικά   μου :   κοτσάκια,   τετράστιχα,   εξάστιχα,   οκτάστιχα.
Ø Κουβέντες   μου…
Ø Ειδικά   κείμενα,   καινοτόμες   προτάσεις,   πίνακες…
Ø Εργογραφία…

***   Γραμμένο   στ΄  Απεραθίτικα.

 (Για   πληροφορίες,   στο    e - mail   :   nsarris22@gmail.com.   ).

                                                                                               Νίκος Σαρρής   (2018).

Το ότι θυσιάζεσαι...

Αλλότες,   εθωρργιούμεστα,
πιό   αραιά   τα   βράδυα,
μα   τώρα,   ταχτικά,   περνάς
κι   είναι   καλά   σημάδια.                                             (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 516)

Θωρρώ   κι   ο    τρόπος   σου   ΄λλαξε
και   τα   αιστήματά   σου
και   ότι,   πλιά,   σού   ΄ν΄  αιστητό,
που   λείπ΄ω  από   κοντά   σου.                                      (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 517)

Πως   μ΄  αγαπάς,   ματάκια   μου,
πολύ   καλά,   θωρρώ   το ·
και   ίντ΄α  αξία     δώνεις,   πλιά,
στο   αίστημα   το   πρώτο.                                           (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 518)

Το   ότι   θυσιάζεσαι,
ιά   μένα,   τ΄  αξανοίω,
τώρα,   αλλά   μο΄  ΄στοίχισε
πολύ   ΄κείνο   ''   τ΄  αντίο   ''.                                      (Κ/Κ   ΤΕ΄ - 519)



                                                                                   Νίκος    Σαρρής 


Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

Η τελευταία σου μαθιά...

Τη   ν τελευταία   σου   μαθιά
δε   θα   τηνε   ξεχάσω
κι   ίντα   λοής   μ΄   εξάνοιες,
λίο,   προτού   σε   χάσω.                                           (Κ/Κ   ΤΕ΄- 147)

Τα   μάθια   σου   βυθίστησα
στα   μάθια   τα    δικά   μου,
ιά   νά   ΄σαι,   χειμωνιάτικα,
δαυλός,   μες   στη   γ καρδιά   μου.                       (Κ/Κ   ΤΕ΄- 148)

Στα   μάθια   μου    εχάνουσου
και   ονειροπολούσες
και   τό   ΄βλεπα    πως   ήλειωνες,
ιά   μένα   και   πονούσες.                                        (Κ/Κ   ΤΕ΄- 149)

Ματάκια   μου   υπέροχα, 
γλυκά   κι    αγαπημένα,
νά   ΄ξερα   και   πονείς   κι    εσύ,
τόσο   πολύ,    ιά     μένα...                                       (Κ/Κ   ΤΕ΄- 150)



                                                                                   Νίκος   Σαρρής     


Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).