Το κινητό, μο΄ ΄ζήτηξες...

Το   κινητό,   μο΄  ΄ζήτηξες
κι   είπες   πως   θα   με   πάρεις
και   μού   ΄ναψες   μιά   πυρκαϊά,
που   τσι   φυσά   10 άρης.                                      (Κ/Κ   ΤΑ΄-  170)

Τον   αριθμό   του  κινητού
ιάντα   κι   εζήτας   τονε
και   τώρα,  πάλ΄,   η   έννοια   σου
κι   οι   σκέψες   θα   με   τρώνε.                           (Κ/Κ   ΤΑ΄- 171)

Τι   το   ΄θελες   το   κινητό
κι  ήρθες   να   το    ζητήσεις
και    στη   γ καρδιά   μου   ξύπνησες
χιλιάδες   αναμνήσεις.                                           (Κ/Κ   ΤΑ΄- 172)

Το   κινητό,   πον   ήξερα
ιάντα   κι   εΰρεψές   μου
και   νοιώθω   πως   δε   σέ   ΄βγαλα
απ΄  το   μυαλό,   ποτές   μου.                                (Κ/Κ   ΤΑ΄- 173)


                                                                            
                                                    Νίκος   Σαρρής 


(Δημοσιεύθηκε   5 / 10 / 2013,   στο   Blog   μου).

Οι πόνοι μου σταματημό...

Οι   πόνοι   μου   σταματημό
δεν  έχουσι   ιά   σένα,
όσες   αυγές   και   δειλινά
κι  αν   είναι  περασμένα.                               (Κ/Κ   ΤΔ΄- 339)

Οι   πόνοι   μου   σταματημό
δεν   έχου   ν τόσοι   χρόνοι,
που   τσι   καρδιάς   μου,   σού   ΄δωκα
κι   εβάστας   το  τιμόνι.                                (Κ/Κ   ΤΔ΄- 340)

Οι   πόνοι   μου   σταματημό
δεν   έχουσι   κι   αιτία
το   ξέρεις   --   οτι   είσαι   ΄σύ,
παλιά   μου,   ιστορία.                                    (Κ/Κ   ΤΔ΄- 341)

Σταματημό   οι   πόνοι  μου
με   σένα   δε   θωρρούσι
και   συγκινάς   τα   μάθια   μου,
κάθα    που   θα   σε   δούσι.                          (Κ/Κ   ΤΔ΄- 342)


                                                                        Νίκος   Σαρρής   


(Δημοσιεύθηκε   66 / 6 / 2013,   στο   Blog   μου).

                                                                                      
                                

Τσ΄ Ακρόπολης...

Δεν   ήντεχες,   που   ΄γγιχτικιά,
ήνιωθες   τη   γερμανικιά
σημαία   ν΄  ανεμίζει
απάνω   στην   Ακρόπολη ·
κι   ενέβειτε   υποστολή
κι   εκάματε   π΄  αξίζει.

Ήσουνα   δεκαννιά   χρονώ
και   μες   στσι   σκέψες   ολωνώ
--  ήρωας   τσι   ΄ενιάς   σου  --
εΐνηκες,   πού   ΄ το ΄  μ πολύ
δύσκολη   η   αποστολή
και   το   κατόρθωμά   σου.

Πήρασι,   τότες,   οι   λαοί
--  μες   στου   πολέμου   τη   σφαή  --
θάρρος   κι   επολεμούσα ·
και   νά   που   ΄λευτερώθημα...
κι   όλ΄  η   Αξά   που   σ΄  εχτιμά,
απόψε,   ΄ναι   παρούσα.



                                                         Νίκος  Σαρρής   

σ.σ.    :     Το   έγραψα,   στις   26  -  4  -  2010,   για   την   εκδήλωση   προς   τιμή   του

Μανώλη   Γλέζου,   που   συνδιοργάνωσαν   απο   κοινού   ο   δήμος   Αγίων   Αναργύρων

με   το   Σύλλογο   Ναξιωτών   Αγίων   Αναργύρων,    στο   πνευματικό   κέντρο    του   δή-

μου   "  Μαρία  -  Έλενα  ".   Δημοσιεύθηκε,  επίσης   και   στο   blog   e-Νάξιοι.

Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).



   

Ζημιά...

Με   τα   ματάκια   σου   ζημιά
μεγάλη   έχω   πάθει
και   κιντυνεύγω,   που   ερνώ,
να   πρωτοκάμω   λάθη.                                      (Κ/Κ   ΤΕ΄- 170)

Ζημιά   με   τα   ματάκια   σου,
το   ξέρεις,   πως   παθαίνω ·
αλλά   κι  εώ,   πως   χαλασμό
μες   στη   γ καρδιά   σου   φέρνω.                   (Κ/Κ   ΤΕ΄- 171)

Ζημιά   με   σένα   ήπαθα,
αλλά   κι   εσύ   τα   ίδια,
που    οι   καρδιές   ερχέψασι
ερωτικά   παιχνίδια...                                         (Κ/Κ   ΤΕ΄- 172)


Όσο   θωρρώ   τα   δυό   γλυκά
ματάκια   σου,  μωρό   μου,
απάνω   μου,   λωλαίνομαι
και   παίρνεις   το   μυαλό   μου.                       (Κ/Κ   ΤΕ΄- 173)



                                                                    Νίκος     Σαρρής    

Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

σ. σ. : Εννοείται,  πως απαιτείται ειδική χειρόγραφη άδεια μου, για να τραγουδηθεί, τμηματικά ή ολοκληρωμένα...

Υψέλι... , ( 7 ).

Ο   απόλυτος   σεβασμός   του   Άλλου,   πρέπει   νά   ΄ναι   η   κορυφαία   Ευρωπαϊκή   Αξία,   για   τους   επόμενους   αιώνες ·   ά   θέμε   να   λέμε,     πως   τραβούμε   μπροστά...    
                                                                                                        (Α΄΄ - 1023)

Δε   μπορείς    να   διανοηθείς   και   να    περάσει,   ποτές,   απού   το      μυαλό   σου,    το    πόσο    σ΄  εγάπησα...   Κι   ευτό   σε   σώνει,   κιόλας...
                                                                                                       (Α΄΄ - 31)

Ιά   να   κοπεί   το   τίοτα,   θέλει,   μόνου,   μαχαίρι...
                                                                                                      (Α΄΄ - 1014)

Πάντοτε,   όταν   γράφω   κάτι,   είναι   και   γιά   όλους   του   επόμενους   αιώνες,   γιά   όλες   τις   επόμενες   γενειές...
                                                                                                       (Α΄΄ - 323)

Μ΄  ευτές   τσ΄  αναπνοές  του   Χωριού,   ζούμε...
                                                                                                       (Α΄΄ - 633)



                                                                                                                   Νίκος   Σαρρής

Από   την    συλλογή  μου   :   ''   Υψέλι...   ''.

σ.   σ.   :     Οποιαδήποτε  αναφορά,   κοινοποίηση   ή   μεταφορά   φράσης,   γίνεται,   μόνον,   με   την   προσθήκη   και   του   ειδικού   κωδικού   αριθμού,   που   την   συνοδεύει..


Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

Δε θέλω να μου ξαναπείς...

Δε   θέλω   να   μου   ξαναπείς,
ποτέ,   να   σου   ξεχάσω,
μα   μοναχό   ν του   θα   ενεί
ότι   να   ησυχάσω.                                                  (Κ/Κ   ΤΒ΄- 125)

Δε   θέλω   να   μου   ξαναπείς,
στο   πέρασμα   του   χρόνου,
ιάντα   μαθές   κι   εγάπου   σε
και   μόνο΄  ΄σένα   ΄πόνου.                                  (Κ/Κ   ΤΒ΄- 126)

Δε   θέλω   να   μου   ξαναπείς,
πως   δέθηκα   μαζί   σου,
ιατί   ιά   μένα   μιά   ζωή,
όλα   τα   πάντα   ήσου.                                          (Κ/Κ     ΤΒ΄- 127)

Δε   ν το   μπορώ   --   και   να   το   θες   --
άλλη   να   αγαπήσω
κι   απ΄  τη   γ καρδιά   κι   απ΄ το   μυαλό,
ιά   πάντα,   να   σε   σβήσω.                                (Κ/Κ   ΤΒ΄- 128)



                                                                      Νίκος   Σαρρής 


Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

Το χρώμα τσι φωνής...

Είναι   το   χρώμα   τσι   φωνής

--   κι   αληθινά   στο   λέω   --

πό΄  ΄χεις,   σα   γ κάτι   θεϊκό

κι   απίστευτα   ωραίο.                                                    (Κ/Κ   ΤΕ΄- 78)

Ότι   ν΄  ακούω   τη   φωνή,

πό΄  ΄χεις,   ξεχνώ   το   μ πόνο

και   ικετεύγω   το  Θεό

να   σταματά   το   χρόνο...                                            (Κ/Κ   ΤΕ΄- 79)

Φέρνει   μου,   μέσα   στο   μυαλό,

π΄  ακούω   τη   φωνή   σου,

τσι   εποχές   τσ΄  αλλοτινές,

που   ήμουν   η   ζωή   σου.                                              (Κ/Κ   ΤΕ΄- 80)

Το   χρώμα   πό΄   ΄χει   η   φωνή,

πό΄  ΄χεις,   πώς   να   ξεχάσω...

εχτός   και   ά   ν την   ακοή,

καλά  -  καλά,   τη   χάσω.                                                (Κ/Κ   ΤΕ΄- 81)

                                                                             Νίκος     Σαρρής     

(Δημοσιεύθηκε   1 / 12 / 2013,   στο  Blog   μου).