Ήφυες και ερήμωσε...

                                                                                 

Ήφυες   και   ερήμωσε,

καλά  -  καλά,   ο   τόπος

και   να   σε   δώ   --   που   σ΄  αγαπώ   --

δε   βρίσκεται,   πιά,   τρόπος.                                  (Κ/Κ   ΤΔ΄- 57)

Μιά   ερημιά,   απέραντη,

αφήνεις   άμα   φεύγεις ·

και   νά   ΄ξερα   όπως   εώ

και   ΄σύ   ά   με   υρεύγεις...                                  (Κ/Κ   ΤΔ΄-58)

Νά   ΄ξερα   και   πονείς   κι   εσύ

--   όπως   κι   εώ   ας   πούμε    --

να   μας   σε   δείς   στο   υρισμό

και   να   συναντηθούμε.                                                    (Κ/Κ   ΤΔ΄- 59)

Φεύγεις   κι   αφήνεις   πίσω   σου

καρδιές   που   λαχταρούσι

κι   όνειρα   με   τον   εστρεμό

κάνουσι   να   σε   δούσι...                                     (Κ/Κ   ΤΔ΄- 60)

                                                                                                 Νίκος   Σαρρής

Από   το   βιβλίο   μου   :   ΄΄   Σταχολόημα…   ΄΄

                                    

σ. σ.  :  Αυτονόητο είναι, πως απαιτείται ειδική άδεια, για να τραγουδηθεί.  

Σ΄ εσένα...

Το   νού   σου   νά   ΄χεις,   μάθια   μου,
όσο   κοντά   μου   θά   ΄σαι,
στόχος   να   μη   ινούμεστα
πως   όλα   τα   θυμάσαι.                                             (Κ/Κ   ΤΕ΄- 490)

Αφήνω   σε   να  κινηθείς,   
όπως   εσύ   νομίζεις,
αφού   θωρρώ   πως   άριστα,
όλα,   τα   κανονίζεις.                                                  (Κ/Κ   ΤΕ΄- 491)

Σ΄  εσέν΄  αφήνω,    τώρα,   πιά,
κάθα   πρωτοβουλία,
αφού   θωρρώ   πως   μ΄  αγαπάς
κι   έχω   ιά   σέν΄  αξία.                                              (Κ/Κ   ΤΕ΄- 492)

Δε   θέλω,   μάθια    μου    γλυκά,
ποτέ,   να    σε    ζορίζω,
που   τσι   θυσίες   σου   θωρρώ
και   τσι   αναγνωρίζω.                                             (Κ/Κ   ΤΕ΄- 493)


                                                                                 Νίκος   Σαρρής    

Τσι πίκρας...

Πικρός   σα   δηλητήριο
είν΄  ο   καφές    που   πίνω,
που   μιά   ζωή   μαρτύριο
περνώ   και   αίμα   φτύνω.                     (Κ/Κ   ΤΑ΄- 367)


Είν΄  ο   καφές,   καθημερνά,
ένα   πικρό   φαρμάκι,
που   πίνω,   ιατί   δε   μ περνά
του   πόνου   το   σαράκι.                        (Κ/Κ   ΤΑ΄- 368)


Είν΄  ο   καφές   μο΄  ΄να   ψακί
κι   ένας   πικρός   καρκίνος
και   νιώθω   μες   στη   φυλακή
να   μ΄  έχουσι,   σα   χτήνος.                 (Κ/Κ   ΤΑ΄- 369)



                                                                                    Νίκος   Σαρρής 



(Δημοσιεύθηκε   3 / 5 / 2014,   στο   Blog   μου).

Ερπίδα και παρηοργιά...

Μες   στο   μυαλό   μου   έχω  σε,
ιατί   ζωή   μου   δώνει
η   σκέψη   σου,   να   ξεπερνώ
τσι   φοβεροί   μου   πόνοι.                                                     (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 77)

Δε   σέ   ΄χω   και   παρηοργιά
δεν   έχω   κι   υποφέρω,
ιατί   ΄σ΄  η   μόνη   μου   χαρά,
τα   χρόνια   που   σε   ξέρω.                                                   (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 78)

Ήφυες,   μα   δε   σέ   ΄βγαλα
απ΄  το   μυαλό,    ποτέ   μου
κι   ένα   απέραντο   κενό
μού   ΄φηκες,   άγγελέ   μου.                                                  (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 79)

Ερπίδα   και   παρηοργιά
είσαι,   που   με   λυτρώνει,
απού   τσι   πόνοι   τσι   καρδιάς,
τώρα,   δεκάδες   χρόνοι.                                                       (Κ/Κ   ΤΕ ΄- 80)



                                                                                   Νίκος   Σαρρής   


(Δημοσιεύθηκε   19 / 4 / 2014,   στο   Blog   μου).

Ιά χρόνια...

Ιά   χρόνια,   η   αγάπη   μου
ήσου   και   τ΄  όνειρό   μου
και   πού   ΄ζου,   ήσουν   αφορμή,
γλυκό   χαμόελό   μου.                                              (Κ/Κ   ΤΕ΄- 455)

Ιά   χρόνια,   η    αγάπη   μου
και   τ΄  όνειρό   μου   ήσου
και   μες   στο   νού   μου,   ταχτικά,
ήκουα   τη   φωνή   σου.                                           (Κ/Κ   ΤΕ΄- 456)

Ιά   χρόνια,   η   αγάπη   σου
πληγή   μού   ΄χε   ανοίξει
και   δε   ν τζί   ΄βρισκα   φάρμακο,
ιά   να   τη    σταματήξει.                                         (Κ/Κ   ΤΕ΄- 457)

Ιά   χρόνια,   η    αγάπη   σου,
ξέρω   το,   ότι   ήμου
κι   εκέντας    πάνω   στη   γ καρδιά
κι   ήπλαθες   τη   μορφή   μου...                            (Κ/Κ   ΤΕ΄- 458)



                                                                           Νίκος   Σαρρής   

(Δημοσιεύθηκε   5 / 7 / 2014,   στο   Blog   μου).


Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).

Τα μάθια σου...

Τα   μάθια   σου,   μου   δώνουσι
δύναμη   και   κραθιώμαι,
σ΄  ευτή   την   άδικια   ζωή,
που   τζάμπα   τυραννιώμαι.                                      (Κ/Κ   ΤΕ΄- 434)  

Τα   μάθια   σου,   μου   δώνουσι
ανάκαρη   να   ζήσω,
που   λείπεις   κι   έχω    χίλια   δυό
να   αντιμετωπίσω.                                                      (Κ/Κ   ΤΕ΄- 435)

Τα   μάθια   σου,   μου   δώνουσι
ζωή   να   μη   μ πεθάνω,
ιά   αυτό   θωρρείς,   τόσες   βολές
και   ποίηση   στα   κάνω.                                            (Κ/Κ   ΤΕ΄- 436)

Μες   στα   ματάκια   σου   ΄καμα
χιλιάδες   ταξιδάκια
κι   ήπνια   --   πρί   με   πνίξουσι   --
χιλιώ   λοϊώ,   φαρμάκια.                                              (Κ/Κ   ΤΕ΄- 437)



                                                                                             Νίκος   Σαρρής   


σ.σ.   :    ανάκαρη   =   δύναμη,   ικανότητα,   ισχύς.



(Δημοσιεύθηκε   16 / 11 / 2014,   στο   Blog   μου).

Τα χρόνια πως εφύασι...

Τα   χρόνια   πως   εφύασι
θωρρώ   και   δε   μ πιστεύγω ·
ίντα   ΄θελα   πάνω   στη   ΄ής
κι   ίντα   ΄ρθα   να   υρεύγω...                                 (Κ/Κ   ΤΕ΄- 511)

Τα   χρόνια   πως   εφύασι
κάθομαι   κι    αξανοίω ·
μα   ήτονε   το   κάθατι,
ιά   μένα,   τόσο   λίο...                                              (Κ/Κ   ΤΕ΄-512)  

Τα  χρόνοια   πως   εφύασι,
γλήορα,   λοαργιάζω 
και   πως   από   μικρό   παιδί
χαρά   δε   δοκιμάζω...                                              (Κ/Κ    ΤΕ΄- 513)

Θά   ΄θελα   --   που   από   μικρός,
φαρμάκια,   καταπίνω   --
νά   ΄τονε   τρόπος,   μπάρεμου,
αθάνατος   να   μείνω...                                           (Κ/Κ   ΤΕ΄- 514)



                                                                         Νίκος   Σαρρής  


(Δημοσιεύθηκε   24 / 5 / 2014,   στο   Blog   μου).



Από   το   βιβλίο   μου   :   ''   Σταχολόημα...   '',   (2018).